این مطلب را قبلاً نوشته بودم که حیفم آمد بار دیگر بازگو نشود؛ و البته میخواهم این جملات به خودم هم یادآوری شود...
-------
دنیایی که ما داریم، دنیای سختی ها است. دنیای دردها و رنج ها. دنیای ترس ها و نگرانی ها. دنیای تنهایی ها. دنیایی که اشک ها را بیشتر تجربه میکنیم... دنیایی که رفاقت های وامانده از مسیر و جامانده در مسیر دارد. دنیای ما، دنیایی است با چشم بینای زشتی ها و بدی هایش، که کمتر زیبایی هایش را مینگریم و یا جستجو میکنیم...!
اما دنیایی که می سازیم، برای زدودن رنج و دردها است. دنیای ساده ی آرامش؛ دنیای محبت و مهربانی ها است. دنیایی که تو را تنها نمی خواهد... دنیایی که قلب های سرشار از محبّت که تنها نمی مانند... تو تنها نیستی... نگران نباش؛ در دنیایی که با ایمان و یقین ساخته شده، تو تنها نیستی...
آنانی که دنیایشان را اینگونه ساخته اند، گفته اند که اشک ها و لبخندها تجربه شیرین زندگی ات خواهند بود... دنیایی که به وفاداری سوگند میخورند؛ رفاقت ها سادگی و صداقت دارد... دنیایی که قلب چون آیینه تو وصف حال جانانه است؛ و نگاه پاک تو سرشار از معصومیت کودکانه تو است...
دنیایی که ما داریم، دنیای درون ما است...
دنیایی می سازیم که تمام هستی اش، زیبایی است. فقط تو بخواه...
می گویند انسان که عاشق شد، تمام سختی راهی که می پیماید، تمام دردها و بغض ها و غم ها و حتی تنهایی هایش... برایش زیبا است... و چه بسیار برایش می ارزد...
شاید اینجا هم باید عاشق دنیا شد؛ تا دنیا برایت بسیار بیارزد...؛ و برای انسانهایی که زندگی را با آنها تجربه میکنیم نیز، دنیا را زیباتر بخواهیم و بسازیم... حتی در گامی کوتاه، در عملی کوچک، در پیدا کردن راهی برای خوشحالی تو... حتی در محبتی کودکانه به نزدیکترین دوست، که عزیزم دوستت دارم...
بخواهیم که دنیای مان را زیبا و زیباتر بسازیم؛ فقط به امید لبخندی بر لبان تو...
و بر لبان ما...
تاريخ : دوشنبه 18 اسفند 1393 | 2:30 AM | نویسنده : حسن زاده
وبلاگ عظیمه حسن زاده قره لو
