گاهی اتفاق میافتد که در حالتی از کوره راه زندگی گرفتار افتاده ای.
من هم در کوره راههای زندگی افتادهام.
یا حالتی از آفتابی سوزان، با سنگها و ریگهای داغ بیابان.
گویی با پای برهنه روی سنگهای داغ از گرمای سوزان آفتاب، قدم بگذاری.
دیگر، این موقع کاری از پاهای برهنه که گرما و حرارت محیط را احساس میکند، بر نمیآید.
دیگر پای برهنهی تو است و قدمهایت که یا یک جا بمانی و یا بروی...
اما به کدام سوی؟
سوی آفتاب؛ یا به سوی جایی که سایهای برای خنکای تن و قدمهایت باشد و پای رفتنت را برباید...؟
چون سنگها و ریگهای گداخته، پایت را میسوزاند؛ انگشتانت را جمع میکنی تا فاصلهی گداختن و گریختن باشد...
اما، انگشتان پایت را باز کن؛ قدمهایت را بردار. بلندتر بردار.
به استقبال سوختن و گداخته شدن برو؛ تا تو را از ایستادن و تاول زیر پاهایت برهاند.
نگران آفتاب سوزانی که بر تو میبارد نباش. آرام، آرام این گرمای سوزانی که به استخوانت میرسد دیگر در تو اثری ندارد.
دیگر این هراس و درد نیست که تو در خود فرو بریزی و تسلیم درد شوی...
آری، همان گرمای سوزان آفتاب است که تو را در خود میتراود.
آن اندام سوخته، دیگر ساخته شده؛ و گداختن است که تو را از نو جان دیگر میدهد...
بار اول، سوختن نمیدانی. بار دوم، گداختن نمیفهمی. بار سوم جان رفتن و جان دیگر گرفتن میشود تمام هنرت...؛
و تو میشوی هنری از خود تو؛ که با قدمها و ارادهی خواستن و اندیشهی حرکت برای ساختن باقی میماند.
سختیها و ناگواریها هم این گونه است.
یکی از آن میگریزد و دیگری به استقبالش میرود. یکی برای همیشه از رفتن میماند و یکی خود را از ماندن برای همیشه میرهاند.
در سختیها و مشکلات، در گردباد و طوفان زندگی، در هرآنچه تو را میهراساند به میانهی آن برو.
دقیقاً در وسط میدان سختیها و مشکلات، در درون طوفان و در خود هر مصیبتی است که انسان پیروز میدان است. و تو در زندگی نمیبازی؛ بلکه زندگی است که تسلیم حضور تو است؛ که تو همیشه در میدان زندگی هستی.
اگر حرف مرا قبول نداشتی، بر سنگهای داغ و سوزان قدم اول را بگذار و بمان... تاول خواهد زد. قدمهای اول و بعدی و بعدتر را سریعتر بردار؛ دیگر به استقبال پیروزی رفته ای...
اینگونه است که برخی با تمام شکنجهها نیز، دم بر نمیآورند و فریادی هم از درد سر نمیدهند. در این کارزار هم خواهان پیروزیاند...
هیچگاه از سختیها و مشکلات نهراس. بگذار تمام سختیها خود تسلیم تو باشند.
بگذار تو زندگی را که دوستش داری بسازی؛ پیش از آن که سختیهایش بر تو فائق آیند...
وبلاگ عظیمه حسن زاده قره لو
